Mi admiración a los abuelos.
Nunca he tenido una mascota. Una mascota como yo la entiendo es un animal que te acompaña durante años formando parte de tu vida, una parte más de la familia. Pues no, en mi casa nunca hemos tenido ese tipo de mascota. Lo que no significa que varios animales hayan aparecido y desaparecido durante mi corta, pero intensa vida. Intensa para mi, pero no necesariamente para los demás, por supuesto.
Los primeros animales que recuerdo, eran unos pájaros. Allí estaban, en el balcón, encerrados en una jaula y no haciendo otra cosa que molestar todo el día, pio por aquí, y pio por allá. Un sin vivir. Un pájaro no sirve como mascota, aunque años atrás hubo una moda, o al menos eso me parecía a mí, porque eran varios los amigos que también tenían algún que otro pajarito en su casa, incluso mi abuela tenía un pájaro.
Pero el pájaro de mi abuela era especial, eso si. Mientras el resto de la humanidad competía por ver cuál de sus pájaros era más bonito, con más colores, o cual e ellos tenía el cantar más alegre, el de mi abuela era el típico pajarito gris y feo, el pájaro que puedes ver en cualquier árbol…aún así mi abuela lo quería mucho, y tenía una relación más allá de cambiarle el alpiste o el agua. Eran amigos.
Y es que parece ser que mi abuela siempre ha tenido un sexto sentido para los animales, es como una especie de Doctor Dolittle, pero a un nivel telepático, porque de momento, yo no la he visto comunicarse con ellos en su idioma. Pero tiempo al tiempo.
Gato, que así era como se llamaba el gato de mi abuela, era el gato más humanizado que yo he conocido, solo le faltaba hablar, y eso que al final de su larga vida, y digo larga porque 19 años para un gato son muchos años, era como si hubiese aprendido a decir “mama”. O eso queríamos creer nosotros, cuando realmente lo que se escuchaba, el maullido de un gato sin apenas fuerzas para pegar un paso más. Más que un gato, Gato era como un hijo para mi abuela. Mi tío.
Recuerdo que se perdió un par de veces, y a mi abuela solo le faltó organizar patrullas vecinales para buscarlo. Porque mi abuela, era de clase media, y no se lo podía permitir, pero estoy seguro de que si hubiese dispuesto de los recursos económicos necesarios, la campaña de búsqueda de Madelein, sería una campaña irrisoria comparada con la que Gato hubiera tenido.
Lo curioso es que siempre acababa volviendo o siendo encontrado por mi abuela, que se recorría todos los descampados de alrededor hasta altas horas de la madrugada.
Mi abuela nos contaba el reencuentro de tal manera, que yo solía imaginarme a mi abuela y al Gato corriendo el uno hacia el otro, y fundiéndose en un caluroso abrazo. Y es que ya de pequeño tenía la capacidad de imaginarme cosas fuera de lo común.
Mis pájaros murieron una fría noche de inverno. No pudieron aguantar las bajas temperaturas y cuando despertamos, nos los encontramos allí, con las patas bien estiradas, como si hubieran sido conscientes del momento exacto en el que morían y fueran a dar un último salto antes de llegar al cielo de los pajaritos.
Después vino Lucas, Lucas 1, y puede que hasta un Lucas 2. Hámster. Todavía no he podido averiguar porque a todos los niños de este nuestro planeta tierra, llega un momento de la niñez en que queremos tener un Hámster, que ya ves tú, para qué sirve un hámster. Pues sirve para mucho, por ejemplo, para calcular cuánto tiempo tarda en recorrer un laberinto fabricado con cintas de vídeo, sirve para ver comprobar a qué nivel puede llegar tu madre a enfadarse después de haberse comido las cortinas del comedor, o para llevarlo al colegio y presumir de él, todo blanquito y como una bola de pelo.
Todo esto es lo que hacía yo con mis Hámster, pero sin duda el más traumático fue el primero que tuvimos. Tuvimos sí, porque era un Hámster compartido con mi amigo y compañero de risas Pons, Álex Pons.
Lucas pasaba una semana en casa de cada uno, una conmigo y una con el. Era el mejor Hámster del mundo, y el mejor día de la semana, era el día que después de una semana, por fin volvería a verlo, hasta que hubo una semana que no volvió.
No, Álex lo había matado, el decía que no, que se había atragantado con una pipa que le había dado yo. Encima, se muere en su casa y la pipa era mía…todas sus escusas caían por su propio peso, yo sabía que Álex era un asesino de Hámster, por eso nunca entendí porque su madre le decía que no se juntara conmigo, que yo era una mala influencia para él…si vale, yo era una mala influencia, pero él era un cruel y despiadado asesino.
Años más tarde comprendí que no fue Álex quién lo mató. Su momento había llegado, y que se muriera en su casa o en la mía no fue más que una mera casualidad, así que decidí perdonarlo y limar asperezas.
Pero todos esos animales no valen para nada, como mucho son algo decorativos. Pájaros, Hámsteres, Tortugas, esos animales no molan, no puedes jugar con ellos, pero sobretodo no te demuestran que te quieren. Ahora seguramente todas las asociaciones de animales exóticos se podrán en mi contra, y dirán todo lo contrario, pero desde ya digo que se ahorren todo ese jaleo, porque a mi no me van a convencer. Yo quería un perro.
Por fin llegó ese día. Zeus, una mezcla de Pastor Alemán y de Lobo, o eso nos dijeron, aunque lo del lobo, yo nunca acabé de creérmelo porque no podía imaginar como un malvado lobo había cortejado a una pobre perro…pero era obvio que ese perro tenía un instinto de asesino, que ni Álex en su época de querer aniquilar a todos los Hámsteres del mundo.
Un día, Raul, David y yo jugábamos a que no nos mordiera, pero el juego dejó de tener gracia cuando vimos que el perro cada vez era más agresivo y empezamos a temer por nuestra vida. La vida con Zeus era un sin vivir, pero era mi perro y yo lo quería. El también me quería, a pesar de sus brotes asesinos, también tenía sus buenos ratos y te hacía saber que te quería.
Hasta que un día, por arte de magia, desapareció. No me lo podía creer. Me entró una pena que tardaría años en superar. Mi madre nos contó que se había ido hacía una carretera, así que yo nunca perdí la esperanza.
Paseando con mi padre, escuchamos un ladrido que venía de un balcón, y allí estaba Zeus, nos había reconocido y nos llamaba para que le salváramos de esa horrible familia que lo había secuestrado. Mi padre y yo nos pusimos contentísimos, y fuimos corriendo a por él. Pero no, no era Zeus, era otro, el dueño nos tuvo que enseñar los papeles del perro para que nos lo creyéramos, porque nosotros no nos íbamos de allí sin nuestro perro. Nos sentíamos como si por fin, después de una ardua investigación, hubiéramos resuelto uno de los mayores crímenes jamás cometidos en la ciudad de Dénia. Proclamada ciudad, muchos años antes que la mismísima Valencia, todo sea dicho. Pero no, no era nuestro perro.
Como podía desaparecer mi querido perro y ser tan estúpido de no saber volver a casa? Donde estaría Zeus? Nunca obtuve respuesta, y aunque poco a poco deje de preguntármelo, en el fondo nunca olvidé esta terrible perdida.
Muchos años más tarde, una de esas tardes que todos los nietos tenemos con nuestras abuelas y abuelos y escuchamos con atención todo lo que nos dicen, y los admiramos como a nadie, porque son nuestros super abuelos, los mejores del mundo, yo le dije a mi abuela que si se acordaba de mi perro, y de la pena que me había dado su repentina desaparición.
Al principio mi abuela no sabía de qué perro le hablaba, hasta que cayó en la cuenta y me preguntó “ Zeus? El perro que regaló tu madre?”. Qué? Cómo? Que estaba diciendo mi abuela? Mi perro no había desaparecido como decía mi madre, ella lo había regalado!! Fui corriendo a gritarle a mi madre, a decirle que no tenía corazón, que nos había tenido engañados a todos, toda la vida. Pero ella, se hizo la sorprendida. Siempre negó mi acusaciones, por muy ciertas que fueran.
Hoy en día, cuando Zeus no es más que un recuerdo de tiempos pasados, sonrió al recordar aquellos tiempos, y sonrió todavía más, llegando a la múltiple carcajada, cuando mi madre sigue diciendo que se escapó, y que nunca lo regaló.
Se inventó una historia para no hacer daño a su pequeño hijo, una historia ficticia que acabó creyéndosela ella misma. Pero si, mi madre mola.
Supongo que a mí me pasa lo mismo, a veces me imagino anécdotas o situaciones, que me gustaría que me pasaran, y me las imagino tantas veces que llega un momento que realmente creo que las he vivido, y las cuento como si me hubieran pasado. No sabría diferenciar ahora mismo ninguna de estas anécdotas, porque son tantas que ahora ya no distingo entre las verdaderas y las ficticias.
Y en ese punto me vienen miles de preguntas a la cabeza. Que punto de verdad tienen los recuerdos de los ancianos? Si con veinte tres años, ya no puedo diferenciar si algunos recuerdos son ciertos o falsos, que ocurrirá cuando tenga sesenta años? Habré vivido una vida cierta, o habrá sido toda una mentira fruto de mi desenfrenada imaginación? Es en ese punto, cuando los falsos recuerdos superan a los verdaderos, cuando una persona cruza el umbral de la cordura a la locura? Y si estas ya en esa locura, en la que solo recuerdas una fantasía no vivida, y en un momento de lucidez, consciente de tu verdadera vida, que pensaras de ti mismo y en lo que te has convertido?
En ese momento de la noche, es cuando decido ponerle freno a este tipo de preguntas, e irme a dormir plácidamente para así poder empezar un nuevo día, renovado, y con una vida que vivir. Porque una vez, una muy buena amiga me dijo que ella está aquí, para aprender y no para enseñar. Y yo, siguiendo su lema, me permito haber planteado estas cuestiones esperando a que alguien, algún día sea capaz de responderme. Esperando ser yo mismo, ese alguien, dentro de sesenta o setenta años.
Por eso admiro tanto a mis abuelos, y a los abuelos en general, porque aunque ellos no lo sepan, tienen la respuesta a todas mis preguntas.
9 comentarios:
te has olvidado de la missy, que la mama tambien dio pero dice que se fue.... se ve que le gusta hacer eso a sus hijos...
Com sempre Alvaro, mencanta llegirte!! Escrius... De meravella, igual de meravellos q eres tu vamos! He de dirte q jo tmb vaig tindre paRdal,Verd li dien,q se ma va morir igual q el teu! Despres vag tindre dos ninfes que un,SipriÀ..segons mon pare es va escapar,per com sescapa un pardal de una gabia tanca?li preguntare a mon pare... I latra la va soltar davant de els meus ulls, pq dia es moriria de amor, i jo casi em tire del balco q volia a la meua Lola!
Jo tmb vuic a ma ueleta la Vicen moltiiisim!Ells tenen memoria... Mosatros no ne tindre tanta,ja sas la maria q tanta risa mos dona ara! Pero tranquil q si algo se segur, es q contarem als nostres nets histories boniiisimes, i sempre amb Humor pel mig!
Testime i testimare sempre vecineto!
yaiza me matas de risa jajajaja la missy!!!
si amanda, l amaria que ens dona tanta risa ara, pero que tants records ens llevara jajajaja, perque no me diras que tu no mas escrit mes fumada que la charito, perque no hi ha qui entenga el teu comentari a la priemra jajajjaa que risa!!!
Amandeta, feliç any nou, que sigues molt feliç, y espere que de la proxima vegada que hi vaja a denia no pase que ens vejem!
un super abraç, ben calenturiento, i ja saps, testime, testimu, testim!
anda, me diras
!
Ostia pos no stava fuma, que perjudicÀ q stic ja... Acabe de tornar a llegir i holaquetal?jajaja FeliÇ 2012 guapo mio!!espere voret pronteeeee!!
jajaja, alvaro tranquil, tu sempre tindras memoria perqe tencanta compartir els records, i eixa es una de les millors maneres de conservarlos, segons la meua umilde opinio (tambe pots gravarte, escriure un diari...) pero ninguna tan amena com contar-ho i riurer...
ma uelo tambe te sempre algun pardalet, i es increible com es comunica i empatiza en ells este home! per a mi es algo de alucine, encara qe may equiparable al nivell que es pot arribar en un gos clar...
amandis, que content ma posat llegirte, ha sigut casi com sentirtee parlar en eixe sofa verd de terciopelo. de repent m'han agarrat infinites ganes de voret!!
la chiquiweb, sempre recordant bons moments i bones amistads...tot un luxe jajaja
Ai Alex que ganes de voret maridito mio!! Llegirte ara me emosionat!! Que sapiau que ja no fume fa mesos eh!! Jajaja
Una de l'alqueria q vos volt infinit!!
me aburroooooooooo!!!!!!!!!!!! porque no escribes mas?????
Publicar un comentario